'Eigen taal is nooit minderwaardig'

Vandaag vinden we op de site van BN DeStem een zeer fijn en uitgebreid interview met Eva De Roovere terug.

BREDA - De Vlaamse zangeres Eva de Roovere is onlangs begonnen aan een zeer uitgebreide theatertournee. In Nederland doet ze twee cluboptredens: zondag is ze te gast in Mezz in Breda.

Haar eerder dit jaar verschenen cd heet Mijn Huis. Die liedjes vormen de rode draad door haar nieuwe programma, al zingt ze ook songs van haar eerste twee soloalbums. Op Mijn Huis gunt de 33-jarige in Lier geboren, maar vanuit Gent opererende Eva de Roovere een kijkje bij haar binnen. Ze is een vrouw met meerdere kanten, een vastberaden mening, maar ook angsten en onzekerheden. In de openingstrack Ik Ga Op Reis zingt ze te willen verhuizen naar een plek waar ze nooit meer bang hoeft te zijn.

"Dat nummer lijkt in contradictie met de albumtitel. Vanwege dat verhuizen, juist weg van huis gaan. Het handelt niet echt over vertrekken. Die veilige thuishaven zit in mijn hoofd. Dat veilige plekje zit diep binnen in mezelf. Ik ben graag in de wereld van de fantasie. En ik heb veel fantasie!", lacht ze hartelijk.

Eva de Roovere kan op die manier een plek creëren waar de boze wereld niet bestaat. In andere liedjes gaat ze de werkelijkheid vaak ook niet uit de weg. Ze is veelzijdig, ontziet zichzelf niet en werk met heel uiteenlopende mensen met dito resultaat.

Op haar cd's staan naast veel eigenliedjes ook songs die Tom van Laere (Admiral Freebee), Piet Godaer (Ozark Henry) en de Nederlander Erik de Jong (Spinvis) voor haar schreven.

"Spinvis is een van mijn helden. Ik ben vaak met taal bezig en hij heeft daarmee een compleet eigen wereld gecreëerd. Ik vind het prettig vertoeven daarin."

De Roovere heeft wel iets met Nederlanders. Ze leende in 2009 het refrein van haar Fantastig Toch aan Slaap Lekker van rapper Diggy Dex, wat het duo prompt een grote hit opleverde, en op haar laatste cd staat ook een duet met Thé Lau, zanger van The Scene.

"Met hem wilde ik graag samenwerken in mijn nummer Rechttoe En Frontaal. Ik wilde die song eerst heel Gainsbourg-achtig laten klinken. De tekst is grappig. Thé zingt: 'Als ik een hond ben en jij mijn vlo, kan ik nooit meer krabben.' Ik hoorde hem dat zingen en toen wist ik het zeker: hij gaat de Tom Waits in het nummer worden. Niemand anders had zo geloofwaardig kunnen zingen dat hij een hond was."

Eva de Roovere had er al een lange, indrukwekkende en gevarieerde carrière opzitten vóór ze in 2006 besloot een eigen album te maken met liedjes die haar eigen verhaal vertelden. Het begon allemaal met een studie kleinkunst op Studio Herman Teirlinck in Antwerpen. Later studeerde ze nog een tijd piano en zang in de Jazz Studio Tritonus in dezelfde stad. Samen met Colette Notenboom won ze als Eeef & Coo in 1999 het Leids Cabaret Festival en toerde ze wel drie jaar door Vlaanderen en Nederland met het programma Mierenneuken.

"Dat was een maffe voorstelling. Twee rare meiden die geen enkele mop afmaakten en steeds in iets anders belandden. We hebben veel lol gehad, Colette is nog mijn beste vriendin, alleen zag ik me niet tien jaar later nog als cabaretière door het leven gaan. Ik zag mezelf toch meer als muzikant. Ik kan het nog goed gebruiken nu in mijn eigen shows, dat babbelen en die interactie met het publiek."

Ook als muzikant en zangeres is Eva de Roovere veelzijdig. Ze zong jaren bij de folkgroep Kadril, maakte niet-westerse muziek in de formatie Oblomow en maakte ook twee albums vol Kleine Blote Liedjes met gitarist Gerry De Mol. Ook nu ze al weer vijf jaar haar eigen plan trekt en veel optreedt, maakt ze regelmatig tijd voor uitstapjes en staat ze open voor avontuur. In haar huidige band zitten muzikanten afkomstig uit Sukilove en de groep van Flip Kowlier.

"Ik kan goed dingen loslaten. Er is ruimte voor interpretatie. De manier waarop je een song speelt hangt niet af van alleen stem en tekst, maar ook van wie er meespelen. Ik houd van interactie tussen muzikanten. Alle songs voor deze tour hebben we opnieuw gearrangeerd. We hebben ze volledig terug uitgekleed. Alleen de akkoorden, de melodie en de tekst zijn gebleven. Daarmee is alles opnieuw in elkaar gezet."

Bijzonder was ook de samenwerking van Eva met de Ierse zanger Luka Bloom en het duet dat ze samen met Snow Patrol op de mainstage van Pukkelpop zong. Ze deinst niet terug voor andere stijlen of rollen. In Country Ladies, een project van bluesgitarist Roland van Campenhout, met ook de zangeressen Tine Reymer en Nathalie Delcroix (Laïs), richtte zich op Amerikaanse muziek.

,,Country en blues worden daar gezien als hun rootsmuziek. Die bezitten wel degelijk ook wortels uit Europa en Afrika. Het is voor mij vooral eerlijke, pure muziek, zoals dat hier de folk is. Het is ook duidelijke muziek. Ik heb voor dat project zelfs moeten leren jodelen. Iemand moest het doen en ik wilde het wel proberen. Ik heb twee maanden mijn buren in Gent daarvoor geteisterd."

In haar huidige show zitten een paar Franstalige songs. Ook dat gaat haar goed af.

"De cd heet Mijn Huis. Mijn thuisbasis is ook België. In de periode dat ik het album opnam, speelde het feit dat we geen regering hadden heel erg. Die taalstrijd is nog steeds iets huizenhoog. Ik vind dat zo onnozel, die strijd tussen noord en zuid, en dat eventueel in tweeën delen van België. Ik kreeg van een Engelse vriendin het Franstalige nummer Chocolat toegespeeld. Dat paste voor mij precies bij het gevoel dat ik had over het land, met ook veel lekkere chocola ja.

Het was mijn eigen kleine statement om twee Franstalige songs op mijn Nederlandstalige album te zetten. Ik heb ook vreselijk mijn best gedaan op de uitspraak, want Walen zijn heel kieskeurig. Als het accent te Vlaams is, haken ze af. Het is nog altijd moeilijk om als Vlaming op de Waalse radio gedraaid te worden en andersom. Vreemd. Ik ontmoette laatst Bob Neuwirth, een nu 72-jarige muzikant/producer, die met onder meer Bob Dylan werkte. Hij zei dat we eens moesten stoppen om onderscheid te maken tussen Nederlandstalige en niet-Nederlandstalige muziek.

Muziek is muziek. Het is nooit minderwaardig om in de eigen taal te zingen. Ik ben op uitnodiging naar L.A. geweest om daar met Amerikaanse muzikanten muziek te schrijven. Ze vertelden het soms jammer te vinden dat ze mijn teksten niet konden verstaan, maar ze vonden het wel mooi."

Auteur: door Willem Jongeneelen | donderdag 17 november 2011 | 11:32